چای ایرانی

مطالب آموزشی و ترویجی درباره چای در ایران و جهان

سرگذشت چای دارجیلینگ
نویسنده : سید محسن سنجری - ساعت ۱۱:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٧
 

تاریخ چای دارجیلینگ به حدود 150 سال قبل یعنی زمانی که دکتر کمپل ( یک جراح) دانه چای را در باغ خود در بیچ وود دارجیلینگ کاشت، بر می گردد. او درگسترش این محصول نسبتاً موفق بود. چون دولت در سال 1847 تصمیم گرفت که نهالستان های چای را در این منطقه ایجاد کند.

مطابق مطالب  موجود، نخستین باغ های بزرگ چای که به همت علاقه مندان انگلیسی چای ایجاد شدند، توکوار(TukVar) ، استین ثال (steinthal) و آلوباری(Aloobari) بودند. این  قضیه مربوط به سال 1852 بود و تمام این باغ ها با استفاده از بذور تولید شده در باغ های دولتی احداث شدند.

دارجیلینگ در آن موقع، دهکده ای با جمعیت پراکنده بود که ارتش انگلستان و برخی ثروتمندان هندی از آن برای استراحت و تفریح استفاده می کردند. از آنجا که چای محصولی بود که به نیروی کار فراوان برای کشت، نگهداری، برگ چینی و بالا خره فرآوری احتیاج داشت ؛ به همین دلیل شرایط برای استخدام نیرو از ساکنان مرز نپال مهیا گردید.

شواهد امر حکایت از آن دارد که در سال 1866، منطقه دارجیلینگ 39 باغ بزرگ چای داشت که 21 تن چای از آنها به دست می آمد. در سال 1870، تعداد باغ های چای به 56 و عملکرد به 71 تن از سطحی برابر با 4400 هکتار رسید. در خلال سال های 1860 تا 1864، شرکت دارجیلینگ با مالکیت چهار باغ چای تاسیس شد. اما تاریخ تاسیس شرکت چای دارجیلینگ پس از ادغام با چند شرکت دیگر به 1896 بر می گردد. تا سال 1897، چایکاری را سودآور اما پرمخاطره می دانستند. تا آن زمان، 113 باغ به مساحت تقریبی 6000 هکتار احداث شده بود.

وضعیت موجود

  در حال حاضر 86 کشتزار بزرگ چای به تولید چای دارجیلینگ مشغول هستند که مساحت آنها 19 هزار هکتار است.کل تولید سالانه آنها بین 10 تا 11 هزار تن در سال است . اکنون صنعت چای دارجیلینگ برای بیش از 52 هزار خانوار به طور دایم اشتغال ایجاد می کند و بیش از 15 هزار نفر نیز در موقع برگ چینی که از مارس تا نوامبر طول می کشد؛ به کار می گیرد. یک جنبه منحصر به فرد این نیروی کار، درصد بالای حضور زنان است که بیش از 60 درصد آن را تشکیل می دهند.

نصف درآمد کارگران در این باغ ها به صورت نقد پرداخت می شود و نیمی دیگر بابت مایحتاج  ضروری افراد ( که در طول سالیان دراز، مصون از تاثیر کمیابی یا تورم می ماند ) مانند مسکن رایگان ، سهمیه غلات یارانه ای و نپرداختن پول بابت درمان، منظور می گردد.

باغ های چای، مدارس ابتدایی هم دارند که دولت مدیریت آنها را برعهده دارد اما وظیفه حفظ ساختمان ها برعهده مدیر کشتزار است. طبق سرشماری سال 1971، کل ساکنان این منطقه حدود600 هزار نفر بود . اما براساس آمار مدیران کشتزارهای چای، جمعیت ساکن منطقه بیش از 300 هزار نفر است. چای مهم ترین صنعت این منطقه (جدا از توریسم) است و بیشترین نیروی شاغل نیز مربوط به این صنعت است. درآمد حاصل از فروش چای دارجیلینگ حدود 5/7 میلیون دلار است که از درآمد صنعت توریسم بیشتر است.غیر  از اشتغال مستقیم افراد که در بالا ذکر شد، بخش عظیمی از جمعیت این منطقه درآمدشان را از کارهای خدماتی مربوط به صنعت چای مانند حمل و نقل، تعمیرات ، عرضه لوازم یدکی و نصب وسایل مربوط به چایسازی به دست می آورند.

 

منبع: تاریخ چای دارجیلینگ- 2003